വന്നെത്തീ സന്ധ്യവീണ്ടും കരതളിരിലതാ ദീപ്തമാം ദീപമേന്തിച്ചന്തത്തില്ച്ചെമ്പനീരിന്നഴകൊടുസമമാമാടയും ചുറ്റി, വാനില്നാമം ചൊല്ലാനിരുന്നൂകുതുകമൊടരികില്ത്താരകാജാലവും വ-ന്നന്തിയ്ക്കിന്നീവിളക്കില്ത്തെളിമപകരവേ; സുന്ദരം സാന്ധ്യചിത്രം!
എന്തേ മാമകഹൃത്തുലഞ്ഞു മിഴിനീരാലേ മുഖം മങ്ങുവാ-നെന്തേ പൂവിതള്വാടിവീണതു കണക്കാക്കാതെ നില്പീമരം?ചിന്തിച്ചീവിധമമ്പരന്നനില ഞാന് കൈക്കൊള്കവേ മാമരംതണ്ടൊന്നെന്നുടെ നേര്ക്കുനീട്ടി, യതില്ഞാന് കണ്ടൂ പഴങ്ങള് മുദാ
മരം ഒരു വലിയതത്വം പഠിപ്പിച്ചു. അതെന്താവാം?